دیشب ساعت ۳درخواب نازبودم.بابا ومامان ولی بیداربودند.چون صدای نفسهای غیرعادی من نگرانشون کرده بود وقلبشون تندتندمیزد وعاجزانه ازهم میپرسیدند چطور پردیس نازنین رو ازخواب بیدارکنیم ببریم بیمارستان.چندثانیه بیشترطول نکشیدکه خودم با گریه وسرفه شدیدبیدارشدم.مامان سریع لباسهامو تنم کردوبابا به دوست آلبانیاییش زنگ زد ورفتیم بیمارستان.یه آمپول زدن که دادم دراومد وخیلی زیاد تودهنم بخارسرددادن که بوی بدی میدادواستفراغم میومد.عوضش حالم خیلی بهترشد.بازم به خیرگذشت خدایاشکرت.

من سالم وسرحال بودم وهمیشه بامامان باباومهدیس درحال شادی وبازی بودم.ولی ۷ماه پیش که هنوز نیومده بودیم آلبانی یکی از دندونام دردکرد رفتیم دندانپزشک که وقتی معاینه کردگفت ممکنه درددندونای دیگه هم شروع بشه وبهتره که همه دندونا باهم درست بشن وگفت که الان درکشورای دیگه دندون بچه هارو با بیهوشی درست میکنن.۲تادندانپزشک دیگه هم که تخصصشون دندان اطفال بود رفتیم که بازبیهوشی را تایید کردن.بااینکه مامان بابا ازبیهوش شدن من میترسیدن به خاطرسلامتی دندونام ناچارشدن قبول کنن.

ظهرسه شنبه یکی ازروزهای گرم تابستون منو بردن بیمارستان خصوصی وقراربود ۵ساعت بعدش درخانه باشیم.گشنه وتشنه بودم چون دکترگفته بود به خاطربیهوشی چیزی نخورم.بی تابی میکردم ومامان بابانازمو میکشیدن ومیگفتن عوضش دیگه دندونت دردنمیکنه ومنوراضی میکردن.پرستارامنوبا گریه ودادوترس ازمامان بابا گرفتن وبردن اتاق عمل.۳ساعت بعدمنوبردن پیش مامان بابا.وقتی منودیدن یه نفس راحت کشیدن وخداروشکرکردن.ولی  وقتی به هوش اومدم بدجوری نفس میکشیدم وکم کم دیگه نفسم بالا نمیومدواکسیژن بهم وصل کردن ولی هرلحظه حالم بدتر میشدتااینکه باآمبولانس منوبردن بیمارستان کودکان مفید.

دربیمارستان مفید منو دربخش آی سی یو بستری کردن! همه دکتراریختن سرم درعرض چندثانیه کلی سیم ولوله ودستگاه به بدنم وصل کردن.مامانمو ازم جداکردن هرچی التماس کردنذاشتن پیشم بمونه تا من نترسم.باید منوازپشت شیشه نگاه میکرد.مامانم گریه میکرد وبابام دعا میکرد.همون چندساعت اول که درآی سی یو بودیم 3 تامادر بی بچه شدن مامانم وحشت کرده بود دستش به جایی بندنبود خدارو صدامیکرد کمکش کنه بابام ولی آرومتربودوباخدایواشکی نجوامیکرد.چندبارهم که دکترادیدن خیلی گریه وبی تابی مامانمو میکنم صداش کردن که منو آروم کنه.

بعدازچندساعت حالم کمی بهترشدودکتراازبالای سرم رفتن ومامان بابامو گذاشتن بیان پیشم.ولی نذاشتن بریم خونه پیش مهدیس.شب که شد بابارفت خونه خاله الهام تا به مهدیس سربزنه ومامان پیش من بود.من همش شکایت میکردم ومامان اشکش درمیومد.حال نداشتم حرف بزنم ولی باهمون بیحالی میگفتم چرامنودستگیرکردین؟آخه پرستارا دستامو بسته بودن به تخت.مامان میگفت بستن تا امپول روی دستم تکون نخوره.

صبح روزبعدمامانایی که موقع آوردن من درآی سی یو بودن به مامانم گفتن که ازبس حالم بدبوده دکترا خیلی ترسیده بودن.وخوددکتراهم به بابا مامان گفتن خدادخترتونو نجات دادواین بزبون دکترا یعنی اینکه حالش خیلی بد بوده. کم کم با کمک خدا وتلاش دکترا وپرستارا حالم خوب شد.تااینکه5روزبعد ظهرروزشنبه رفتیم خونه خودمون.

از اون موقع به بعد مشکل تنفسی پیداکردم وروزی دوبار اسپری استفاده میکنم و هروقت سرما میخورم نفسم میگیره وباید برم بیمارستان.هفته آخر که داشتیم ازایران میومدیم حالم بدشده بودنصفه شب رفتیم بیمارستان مفید.واینجا درآلبانی هم 2بار رفتم بیمارستان.انشاالله دعا کنید دیگه نریم بیمارستان.

دوست دارم همینجا ازدکترای خوبی که زحمتمو کشیدن تشکر کنم.اول ازآقای دکتر نیکخودندانپزشک خوبی که دندونامو خیلی خوب درست کردن.دوم ازآقای دکترواحدی مسوول فنی بیمارستان خصوصی که وقتی حالم بدشدتا صبح بالای سرم دلسوزانه مراقب بود وحتی وقتی به بیمارستان مفیدمنتقل شدم هم همراهم آمد و با اینکه پزشک آنجانبودند مدام به من سر میزدند.وسوم آقای دکترطباطبایی متخصص ریه کودکان که دربیمارستان مفید تلاش زیادی بابت نجاتم به لطف خدا داشتندوتازمان آمدن ازایران به آلبانی تحت نظرایشان بودم.

واز مامان باباومهدیس تشکر میکنم که اینقدر برای من دعا میکنن حالم خوب شه.واز مهدیس که 5سالشه وازمن2سال بزرگتره وباید صبر میکردم اول مهدیس یادداشت میذاشت معذرت میخوام.

 التماس دعا پردیس آرام سه سال ونیمه ازآلبانی.این عکسم برای لحظه اولیه ازاتاق عمل بیرون اومدم.بعدا دیگه اونقدر حالم بدبوده که عکسی ازم ننداختن.