خدیجه همسرِ او بود              زنی خندان و خوش خو بود
برای شادی و غم ها              خدیجه یارِ نیکو بود
لا لا لا شادیم لا لا                غمم آزادیم لا لا

 خدا یک دخترِ زیبا              به آنها داد لا لا لا
به اسمِ فاطمه زهرا               امیدِ مادر و بابا
لا لا لا کودکم لا لا               قشنگ و کوچکم لا لا

علی دامادِ پیغمبر               برای فاطمه همسر
برای دخترِ خورشید           علی از هر کسی بهتر
چراغِ خانه ام لا لا             گلِ گلدانِ من لا لا

 علی شیرِ خدا لا لا             علی مشکل گشا لا لا
شبِ تاریک نان می برد       برای بچه ها لا لا
لا لا مشکل گشای من          گل باغِ خدای من

 حسن فرزند آنها بود           حسن مانندِ بابا بود
شهیدِ زخم دشمن شد           حسن یک کوه تنها بود
لا لا کوه بلند من               تو شیرین تر ز قند من

 علی فرزند دیگر داشت      جوانی کوه پیکر داشت
همیشه حضرت عباس        به لب نامِ برادر داشت
لا لا نازک بدن لا لا          عصای دستِ من لا لا

 گلِ پرپر حسینم کو            گلِ سرخ و گل شب بو
کنار رود و لب تشنه          تمامِ غنچه های او
لا لا لا غنچه ام لا لا         لا لا لا لا گلِ تنها

 حسین و اکبرم لا لا          علی اصغرم لا لا
کجایی عمه جان زینب      سکینه دخترم لا لا
لا لا لا لا گل لاله            نکن گریه نکن ناله

 شبی سرد است و مهتابی   چرا گریان و بی تابی
برایت قصه هم گفتم         چرا امشب نمی خوابی
لا لا لا جان من لا لا        گل باران من لا لا

 
    «مصطفی رحماندوست»

افسوس میخوردم که محرم امسال در ایران نیستم و از فضای صمیمی که در دهه اول محرم درتهران دیده میشود بی نصیب هستم.

ولی نمی دانستم که میشود باوجود ۳۷نفر هموطن در یک سرزمین دورافتاده نیزاز فضای صمیمی خاص محرم بهره ببرم.

ازروزیکشنبه۱۳ژانویه مصادف با ۴ محرم ایرانیان مقیم آلبانی(جمعا۳۷نفر) هرشب درمحل سفارت دورهم جمع هستیم ودراوج غربت وبی کسی کس همدیگرشده ایم وبسیارساده وبی ریا چراغهاراخاموش میکنیم و به سوگ اماممان مینشینیم و عزامیگیریم.دراین عزاداری غریبانه هر کسی تاجایی که می تواندسهیم میشود. بچه هاهرروزشعریانوحه درخانه یادمیگیرندتابااجرای آن شوروحال عزاداری رابیشترکنند.وپدران حداکثرتوان خودرابرای پرباروپرفیض کردن مجلس بکارمیبرند.ومادران هرشب به نوبت افتخار پذیرایی شام عزاداران رابرعهده گرفته اند.

نتیجه این تلاش بسیار قشنگ است.یک هیئت عزاداری صاف وساده والبته صمیمی.

بامداد روز دوشنبه ۱۶مهر۱۳۸۶فرودگاه مهرآباد ایران طبق معمول همیشه شاهد اشک و غم یک خانواده ایرانی دیگر هنگام ترک وطن بود.

ظهر روز سه شنبه فرودگاه مادر ترزا در آلبانی شاهد لبخند و هیجان یک خانواده ایرانی هنگام ورود به سرزمینی ناشناخته بود.

استقبال گرم خانواده های ایرانی مقیم آلبانی ونیز تب و تاب روزهای انتهایی ماه رمضان وعید فطر شروع غم غربت را به تعویق انداخت.

ظهر روز جمعه مصادف با عید فطر وارد خانه جدیدشان شدند و شام شب عید فطر در جمع سایر ایرانیان بودند.

از شنبه همه سرگرم کار و زندگی خود شدند و آن خانواده شروع به کشف محیط کردند.

و نه همین...